As Above, So Below

Ik dacht dat ik al deze thema's al gehad had, het lijkt wel of ik naar een filmprojector van mijn verleden zit te kijken

Het afgelopen jaar ben ik weinig aan schrijven toegekomen. Nee, ik moet het anders zeggen; ik nam de tijd niet om te gaan zitten en schrijven. En daar is een andere reden voor. Het afgelopen jaar heb ik me heel verstrikt gevoeld. Onzeker over wat ik voelde. Dankbaarheid, rusteloosheid en zelfs angst wisselden elkaar in snel tempo af. Angst is nieuw voor mij. In elk geval sinds de afgelopen tien jaar. Daarvoor heb ik me geregeld angstig en depressief gevoeld, maar toen ik daar eenmaal bewust mee aan de slag ging en de beoefening van bewustzijn integreerde in mijn dagelijks leven, was angst verleden tijd.
Angst en paniek zijn moeilijk grijpbare en aanwijsbare emoties. Zo kan ik me prima veilig en oké voelen en ineens, vanuit het niets word ik overvallen door paniek. Alsof de vaste grond onder mijn voeten vandaan wordt geslagen.

Ik kan een aantal omstandigheden in mijn leven aanwijzen als oorzaak voor deze onstabiliteit in mijn gemoed.
Voor ik dat doe, wil ik een onderscheiding maken en een uitleg geven voor mijn visie op de twee verschillende vlakken in het leven waarop toename en afname van het gevoel van veiligheid zich manifesteert.

De twee vlakken of gebieden die ik bedoel zijn het materiële, aardse of tastbare gebied en het spirituele, Goddelijke of ontastbare gebied.
De twee lopen als aparte draden door een mensenleven en zijn tegelijk onvermijdelijk in elkaar verstrengeld.  

Voor mij is de connectie met mijn ziel, het diepste plekje in mijn hart en daarmee met God/ Spirit/ De Eeuwigheid een dagelijks thuiskomen. Als ik deze relatie dagelijks aandacht geef, blijft mijn vuur branden en mijn inzicht in waarom ik op aarde ben groeit. Het is ook de sleutel om het dagelijkse leven aan te kunnen, om het maar even plat te slaan. De vervulling van inzicht in het leven op aarde met verlies, pijn en verdriet, liefde en vreugde, vervangt mijn verlangen leegte op te vullen met (te veel) kopen, drinken en eten.

Het in en uit navigeren tussen de twee werelden kost me veel energie en moeite. Dit jaar, terwijl ik mijn spirituele beoefening door meditatie opvoerde, verminderde mijn vertrouwen. Alsof de kwartjes van het valse gevoel van zekerheid nu pas vielen. Al die jaren dacht ik het begrepen te hebben: Niks van wat we bezitten is vaststaand; ons huis, spullen, kinderen, gezondheid. Het is allemaal onzeker. Tot vorig jaar was ik me daar prima van bewust. Alles wat ik had, daar was ik dankbaar voor. Het samenzijn met mijn liefsten, vervulde mijn hart, zonder dat ik me eraan ‘hechte.’ Nu neem ik even een klein moment om dat hechten uit te leggen. Natuurlijk hechten we ons aan onze kinderen en geliefden, maar er is een manier om diepe verbintenissen aan te gaan zonder vasthouden. Door diepe inzicht meditaties leerde ik dat hoe dieper ik de momenten met mijn kinderen en geliefden in het hier en nu beleef, terwijl we in elkaars ogen kijken oefen ik bewust op het loslaten van angst voor verlies. Zo wordt het samenzijn van onze zielen in de Eeuwigheid helderder. Hoe minder ik controle probeer te houden over het gedrag van de ander en slechts zie hoe onze communicatie speelt met benadering, mening en gevoelens, hoe vrijer onze relatie wordt. Hoe meer plaats voor samenzijn zonder ‘agenda’. Het is alsof onze relaties steeds switchen van ego naar ziel en weer terug. En alleen al door me hier bewust van te worden, te zien wat er gebeurt, het aantrekken en wegduwen, wordt het haperen steeds een beetje minder.

Mijn neiging om te vluchten was om te beginnen de reden om te gaan mediteren

Daarmee niet gezegd dat we ooit van het ego afkomen. Of andersom trouwens. Ik ben op aarde om hierover te leren. Dat leren van het zien dat we iets zijn wat onder onze verlangens en onhebbelijkheden verborgen ligt, doen we dóór het leven dat we lijden. Ik kan  zo vaak als ik kan op mijn meditatie kussentje zitten, bidden of heilige boeken lezen, wat zeker zorgt voor diepe inzichten en het maken van ruimte waarin compassie, geduld en onbaatzuchtigheid zich kunnen manifesteren, maar als ik vervolgens verzuim om deze tools te gebruiken in mijn dagelijks leven, wordt de brug niet geslagen.

De toepassing is het geen waar ik altijd het meest moeite mee heb gehad. Dit weet ik; de diepe gewortelde aversie tegen ‘het gewone’ en mijn neiging om te vluchten was om te beginnen de reden dat ik ooit begon met mindfulness en meditatie.
Ik ben vast niet de enige die moeite heeft met het bewaren van geduld gedurende alle dagen van de week met (kleine) kinderen of überhaupt met dingen in het leven, de omgang met collega’s of de oneindigheid van het huishouden, klusjes en administratie, maar ik vermoed dat niet iedereen, maar wel een hele hoop mensen, zich herkent in de grote tegenstrijdigheid van de kille werkelijkheid van het dagelijks bestaan en het diepe vervulde gevoel van thuiskomen bij het Hogere, de eeuwige stroom van en naar het Universum of de Gratie van Moeder aarde. (ik noem het van alles omdat God voor mij niet is te beschrijven is, zodra ik het probeer te omschrijven, glipt het weer weg. Het enige dat ik weet is dat God hetgeen is dat niet oordeelt, maar slechts is. De aaneenschakeling van wat zich afspeelt, of eigenlijk, de ruimte waarin afspeelt. De observator).

Opnieuw werd ik geconfronteerd met mijn grote mond over emigreren 

Terug naar nu. Ik dacht dus dat ik niet gehecht was aan mijn huis, een inkomen en de aan of afwezigheid van alleen zijn. Ik had een hele hoop onafhankelijkheid van luxe had gecultiveerd. Nu er onzekerheid ontstond rondom ons inkomen, kreeg ik toch de zenuwen. Opnieuw werd ik geconfronteerd met mijn grote mond over emigreren of in een hutje op de hei gaan wonen toen puntje bij paaltje kwam. Ik kom erachter dat ik heel graag een leven zou willen in the Middle of Nowhere, zelfvoorzienend en werkend naar volledig milieu neutraal, maar niet uit nood, niet omdat er geen andere optie meer is. En nu ik het erover heb, waarschijnlijk is dat precies wat we wel zouden gaan doen als het zou moeten en zou ik er 100% voor gaan, maar waar het hier om gaat is dat een lege bankrekening ineens toch als falen of onveilig voelt, terwijl ik altijd een hoog woord heb over dat we alleen elkaar nodig hebben. Feit is dat financiële problemen heel wat zorgen en onenigheden met zich mee brengen. We hebben dan ook vijf kinderen dus de onzekerheden en zorgen die ik voel, gaan voor het grootste deel over hen.
Om mijn verhaal over materiële zorgen en irritaties af te maken. Mijn lief en ik zitten bijna twee jaar op elkaars lip. We zijn zowel een team als twee kibbelende collega’s. Het is zowel een zegen als een last, om even twee uitersten te noemen. Geen van ons beiden had dit alleen gekund afgelopen twee jaar. Ik vooral (en ook dat is een thema van mijn overdenkingen) had als thuis moeder een giga zware tijd gehad als ik de kinderen voor het grootste deel van de tijd alleen had moeten doen. Dan had ik een stuk minder tijd en energie gehad om online cursussen te volgen, diep spiritueel werk te doen, mijn webwinkel open te houden en opdrachten aan te nemen. Maar (en ook; want deze informatie blijkt nu juist verdieping) voelde ik me beperkt in mijn zijn, mijn groei, mijn bezigheden, de manieren waarop ik het huishouden run. En dit terwijl mijn lief (ondanks zijn zeer structurele, stipte en georganiseerde benadering van het huishouden, taken en eigenlijk zijn leven) mij zoveel mogelijk ruimte geeft. Omdat hij mij zo goed kent! Je kunt je voorstellen dat dit juist informatie is voor mij. Wat zegt dat over mij? Kan ik niet samenwerken met mijn man? Komt mijn onafhankelijkheid op wankele voet te staan? Of had ik een geromantiseerd beeld over samen vrij zijn? Dat het afgelopen jaar een jaar is geweest van verwachtingen bijstellen is denk ik voor iedereen een understatement, maar ik vraag me dus persoonlijk af hoe het komt dat alle onzekerheden, angsten, oude patronen, valkuilen en verlangens weer zo aanwezig zijn geweest het afgelopen jaar.

De bagage die ik bij me draag kleurt mijn gevoel over mijn jeugd. Het is toch mindblowing en logisch tegelijk dat dat in de sterren staat?!

Na zo’n twee maanden intensief astrologische content te beluisteren; de verschillende benaderingen (revolutionaire astrologie, traditionele, psychologische, hellenistisch enz) en de actuele bewegingen in de hemel, zijn dit mijn twee belangrijkste ontdekkingen:

  1. De astrologische staat van de sterren in 2020 was, volgens alle astrologen, turbulent. Zodanig turbulent dat vergelijkende standen van de planeten teruggaan naar jaartallen die de afsluiting (of begin van) een memorabele periode kenmerken, zoals het begin van het einde van slavernij (waar we in zekere zin nog steeds in zitten). Je zou dus kunnen zeggen dat er een flinke opschudding (nodig) was om een begin te kunnen maken voor een nieuwe collectieve status quo op gebieden als gezondheid van moeder aarde als geheel, consumptie en verbintenis.
    ‘Dat zien we ook wel zonder naar boven te kijken’ of ‘Als het toch al vast staat, kunnen we ons er maar beter aan overgeven’ of ‘Het kan er ook helemaal niks mee te maken hebben’ kan allemaal en ik denk dat het allemaal prima is, maar wat ik specifiek interessant vind is dat in bijna alle godsdienstige geschriften deze grote transformaties op aarde al voorspelt werden. Voor mij is het dus een manier om God te bestuderen en om me over te geven.

Zo mogelijk nog interessanter vind ik dat als ik me verder verdiep in mijn chart en specifiek in de transities van planeten gedurende mijn tijd hier, ik een verwachting kan maken en terug kan kijken in de thema’s of gebieden in mijn leven waarin ik veranderingen kan verwachten en daar dus heel bewust op kan inspelen, mee bewegen, onderzoeken en mediteren. Het lijkt erop dat we allemaal onze eigen thema’s hebben die terug komen.
Zo kwam ik tot het besluit om komend jaar een officiële opleiding te gaan volgen. Ik heb gekozen voor een opleiding in traditionele ofwel hellenistische astrologie, omdat ik het belangrijk vind te wortelen in de meest authentieke vormen van een bepaalde stroming of theorie alvorens ik me verdiep in de hedendaagse visies en ontdekkingen. Die niet persé niet juist zijn, alleen al omdat het verstrijken der tijd en daarmee verandering in opvattingen en leefwijze een simpel feit is, maar de oorsprong is denk ik heel belangrijk voor een compleet beeld.

Een verdiepende loop van thema's om ons klaar te maken voor een nieuw tijdperk...

Dit jaar werd ik opnieuw woest als de kinderen iets lieten vallen, bestelde ik, naast wat tweedehands broeken, een broek en twee truien bij Zalando, duwde ik steeds onze lieve poes van schoot omdat haar nagels te scherp waren, liet ik de moestuin verwaarlozen, had ik alcohol nodig om verbinding te voelen tussen mij en mijn vrienden, voelde ik me te onzeker om nog langer over veganisme te praten omdat we vijf kinderen hebben en was de kloof tussen mijn idealen en de werkelijkheid ondraaglijk. En het meest opmerkelijke: ik was er gigantisch geïrriteerd over omdat ik vond dat ik dit allemaal al achter me had gelaten. Allemaal thema’s die ik terug heb kunnen vinden in de sterren.
En allemaal bleek het nodig voor mij om dieper te gaan, conditioneringen af te pellen, de vragen achter de vragen te stellen. Liefde of geluk bestaat niet zonder pijn.

We kunnen alleen onze spirituele doelen bereiken of ons mindfull voelen als we niet weg kijken voor het leven zelf. Al die dingen die me niet gelukt zijn, dragen een boodschap. Die niet allemaal een conclusie nodig hebben, wel onderzoek. Er wordt me gewoon gevraagd om er nog eens goed naar te kijken.
Op dit moment zit ik het liefst op mijn kussentje en het liefst tot kerst en oud & nieuw voorbij is en de veeteelt verleden tijd, maar The Only Way Out Is Through.
Dit is waar ik voor kwam.
Dus decoreerde ik het huis in kerstsfeer voor mijn grote twee oogappels en gaan de kerstliedjes op repeat, onderneem ik opnieuw een poging om lol te hebben met kruidenthee en stil ik mijn verlangen naar een retraite op een onbewoond eiland met een hartstochtelijke kus aan de man die het allemaal begrijpt.